Er zit een moment in elke reis waarop je weet: dít is waarom ik dit werk doe. Voor mij was dat vorige week, op een e-bike langs de boulevard van een klein kustplaatsje in Halkidiki, met de zon op mijn huid, de zee stralend turquoise naast me — en mijn hondje veilig in de fietstas op mijn buik . Geen georganiseerde excursie met een bus vol mensen. Geen vaste route uit een reisgids. Gewoon ik, een gehuurde e-bike, en een middag om te ontdekken wat dit stukje Griekenland te bieden heeft.

Het is deze zomer overal: mensen die trots hun screenshot delen van een chatbot die in dertig seconden een compleet reisschema voor Portugal heeft uitgespuugd. Dag 1: Lissabon. Dag 2: Sintra. Dag 3: "geniet van de lokale sfeer." Klinkt handig en voelt slim. En toch: ik zie steeds vaker mensen die met zo'n schema in de hand op vakantie gaan, en er middenin achter komen dat "efficiënt" en "goed" niet hetzelfde zijn.

Verleerd om stil te zitten. Ik durf te wedden dat je, terwijl je dit leest, ergens ook nog je telefoon checkt, een tab openhoudt, of in gedachten al bij de volgende taak bent. Dat is niet erg — ik doe het zelf ook.  We zijn zo getraind op productiviteit, op *iets doen*, dat niets doen bijna ongemakkelijk aanvoelt.Ik merk het aan mezelf. De eerste twintig minuten op zo'n boot ben ik nog aan het "werken": mijn handdoek installeren, drinken pakken,  insmeren, telefoon checken en denken aan wat ik straks nog wil doen. Pas daarna — pas als ik mezelf letterlijk dwing om niets te doen — begint mijn lijf te ontspannen. Zeg ik hardop `Jee, wat een leven is dit. Genieten`. En pas dan hoor ik het water tegen de boot klotsen en de krekels tjirpen, in plaats van het te negeren. Herkenbaar? Vast. Dit is geen luxe probleem, maar een vaardigheid die we kwijt zijn geraakt.Waarom ik deze foto deelVoor de duidelijkheid: ik post deze foto niet om mijn lichaam te showen. Ja, ik ben trots nu ik sport, gezond eet en alcoholvrij leef, maar ook dat went. Ik post de foto omdat hij precies laat zien waar dit stuk over gaat — een lijf dat eindelijk loslaat, na jaren oefenen in wat dat eigenlijk betekent. Voorheen was ik op zulke dagen op zee bezig met mezelf te verschuilen achter mijn handdoek, te denken over wat anderen zouden zien en denken. Na een fles bubbels liet ik wat meer los, kon ik eindelijk ontspannen.  Niet alleen vermoeiend, maar ook dood- en doodzonde. De hele trip ging compleet langs me heen. Onlangs leerde ik iemand kennen die me iets vertelde wat ik niet meer kan vergeten: al het voor jou belangrijke verdient tijd, zorg en aandacht. Niet af en toe, niet als er nog ruimte over is — maar als uitgangspunt. Je lijf, je werk, een gesprek, een maaltijd, een plek die je bezoekt. Geef je dat, dan wordt het vanzelf mooier. Niet perfecter, niet indrukwekkender — mooier, in de zin van: het krijgt waarde omdat jij er waarde aan geeft. Die gedachte zit inmiddels in alles wat ik doe. Ook in hoe ik reis, en ja, ook in hoe ik op die boot lag.Waarom "off the beaten path" reizen meer is dan een mooie fotoAls reisagent hoor ik vaak: "Ik wil ergens heen waar het rustig is." Maar rust vinden op een onbekende plek, ver van de (massa)toeristische hotspots, lost het probleem niet automatisch op. Je kunt in de mooiste, stilste baai van Griekenland liggen en toch continu bezig zijn met plannen, checken, delen.De plek is de gelegenheid. Ontspannen is wat je er zelf mee doet.Dat is precies waarom ik zo geloof in authentieke, kleinschalige reiservaringen boven massatoerisme: niet omdat het instagrammabeler is, maar omdat de afwezigheid van drukte, van wachtrijen, van "moeten", je dwingt om terug te vallen op jezelf. Er is niemand om naar te kijken, niets te vergelijken. Alleen jij, het water, en de vraag: kan ik hier daadwerkelijk landen?Hoe je het (opnieuw) leertGeef jezelf een grens zonder scherm. Niet "ik kijk straks wel", maar een vast blok — een uur, een middag — zonder telefoon binnen handbereik.Zoek plekken zonder prikkels. Een verborgen baai, een stil dorpje, een wandeling zonder bestemming. Minder input betekent minder afleiding om aan vast te houden.Laat verveling toe. De eerste minuten van niksen voelen ongemakkelijk. Dat is normaal. Blijf zitten. Het went.Mijn tip: reis met "rust in je donder". Niet elke plek hoeft gezien, elke tip hoeft benut. Eén goede plek, goed beleefd, is meer waard dan tien afgevinkte hotspots.Waar ik dit zelf oefen?Ik werk dit jaar aan een aantal digitale reisgidsen voor een streek in Griekenland die nog lekker buiten de gebaande paden ligt. Geen massahotels, geen georganiseerde excursies om de tien meter. Juist die leegte, die stilte, is wat het bijzonder maakt. Het is de plek waar ik zelf, keer op keer, opnieuw leer wat stilzitten is. ( en oh oh, wat is dat af en toe nog steeds lastig!) Wil je weten wanneer de gidsen beschikbaar zullen zijn, of heb je hulp nodig bij het plannen van een reis die je écht laat landen in plaats van alleen maar afvinkt? Stuur me een berichtje — ik denk graag met je mee. Klik hier voor contact. 

Ik vraag me soms af: als exact hetzelfde was gebeurd in een hotel ergens op de wereld, hadden we dan ook massaal besloten nooit meer een hotel te boeken? Of als er tijdens een groepsreis in een touringcar iemand ziek was geworden — zouden we dan ineens bang zijn om nog een bus in te stappen? Inderdaad. Waarschijnlijk niet.

Als je het nieuws moet geloven, kun je beter helemaal niet meer op vakantie. De prijs aan de pomp houdt de auto dicht bij huis, airlines slaan je om de oren met toeslagen en voor je eigen veiligheid blijf je binnen een straal van maximaal 2000 kilometer van honk.  Tja, we hebben twijfel over het boeken van de vakantie. Na jaren in de reiswereld zie ik één ding altijd gebeuren: zodra het onrustig voelt, gaan mensen wachten. En ja, ik snap het hoor. Als je het nieuws volgt, zou je bijna denken dat je beter gewoon thuis kunt blijven. Lekker veilig op je eigen bank. Of wandelen langs de Rijn zoals ik vanmorgen deed. Voor nu prima, maar ik tel absoluut al af tot mijn volgende reis.

Twijfel je door het al het wereldnieuws of je wel op reis moet gaan? Ik vertel je waarom angst een slechte raadgever is – en hoe je met professionele begeleiding zorgeloos blijft reizen. De wereld staat nooit stil, en het nieuws ook niet. Alles wordt breed uitgemeten, aangedikt en vaak van slechts een kant bekeken. Vandaag is het onrust hier. Morgen daar. Voor je het weet verschuift een populaire bestemming van “must-go” naar “misschien toch maar niet”.